[oneshot][ori][yaoi]FORM NEW YEARS

posted on 24 Jan 2013 00:23 by yiring directory Fiction, Diary
ส...สวัสดีปีใหม่ค่ะ
 
เห...
 
อะไรนะ
 
ผ่านปีใหม่มาจะเดือนแล้ว
 
ตั้งใจว่าจะอัพตั้งแต่วันปีใหม่ค่ะ
 
แต่...ก็ได้แค่ตั้งใจล่ะนะ
 
มันพึ่งจะเสร็จ
 
ช้าไป เอ่อ...ยี่สิบสี่วันเท่านั้นเอง
 
เรื่องนี้จะมีสองตอนนะคะ
 
สองสำหรับ 2เทศกาล
 
ปีใหม่ (ที่ผ่านมาแล้ว 24วัน-*-)
 
กับวาเลนไทน์ ที่คิดว่ายังไงก็จะปั่นให้ทัน
 
ยังไงก็ติชมได้นะคะ
 

Title: FORM NEW YEARS

Rating: PG-13

               

                ติ๊ด ตี้ ติ๊ด ตี้ ติ้ด~~

                พรึบ!!

                เพียงแค่สองวินาทีหลังจากเจ้านาฬิกาปลุกเริ่มทำงาน คุณหมอผู้ตื่นเช้าเป็นกิจวัตรก็ลืมตาขึ้น แม้ว่าวันนี้เขาจะได้หยุดก็ตาม

                ...ปวดหัวชะมัด... 

                เพราะเมื่อคืนเขาต้องพบกับเหตุการณ์เลวร้ายที่ไม่อยากจะจดจำ จนต้องหาน้ำเมามาผ่อนคลาย แต่คนอย่าง ‘ธันวา’ จะไม่ยอมจมอยู่กับอดีตแน่นอน

                ใช่! มันก็แค่อีกวันที่ต้องผ่านไป ทุกอย่างจะเป็นเหมือน...

                “เฮ้ย!”

                จู่ๆเรื่องเซอร์ไพรซ์ ก็วิ่งเข้าใส่แบบไม่ทันตั้งตัว เมื่อสายตาของเขาไปหยุดอยู่ที่ชายอีกคนที่นอนอยู่เคียงข้าง ในลักษณะเปลือยเปล่า และเหมือนว่าอีกฝ่ายก็พึ่งจะรู้สึกตัวเช่นกัน

                “นายเป็นใคร!!” ชายแปลกหน้ากระเด้งตัวออกห่างธันวาอย่างตกใจ ก่อนจะชี้หน้าถาม ดวงตากลมโตเบิกกว้างอย่างหวาดระแวงจนชายหนุ่มนึกขัน ว่าคนที่ควรกลัวน่ะ มันคือเจ้าบ้านอย่างเขาต่างหาก

                แต่ก่อนที่อะไรๆ จะวุ่นวายไปมากกว่านี้ ภาพเหตุการณ์บางอย่างก็เริ่มผุดมาในความทรงจำของคนทั้งสอง

 

               

                ...ย้อนไปเมื่อคืน... 

            “รตา แต่งงานกับผมนะครับ”

                ท้ามกลางบรรยากาศแห่งความรัก ชายหนุ่มคุกเข่าลงตรงหน้าหญิงสาวที่เขาคิดจะครองคู่ด้วยตลอดไป แหวนเพชรน้ำงามที่บรรจงเลือกสรรมาเป็นอย่างดี ถูกหยิบออกมา รอเพียงแค่คำตอบรับจากเธอผู้เป็นที่รัก

                “ธัน...” หากแต่น้ำเสียงและแววตาที่ส่งกลับมามันไม่ใช่ความดีใจอย่างที่ควรจะเป็น

                “ขอโทษนะธัน...แต่ฉันไม่คิดจะแต่งงาน” เธอปฏิเสธ แล้วโลกทั้งใบของเขาก็พังลง

 

 

                ชายหนุ่มออกเดินไปเรื่อยๆอย่างไร้จุดหมาย ผู้คนที่เขาเดินผ่านล้วนมีความสุขในวันส่งท้ายปีที่กำลังจะจบลง

                10

                9

                8

                7

                6

                5

                4

                3

                2

                1

                ฉับพลันสายตาของเขาก็ไปหยุดลงที่ชายร่างเล็กที่เหมือนจะทรงตัวไม่อยู่

                “เฮ้ย! ระวัง!!” ธันวาตะโกนก้อง พร้อมพุ่งตัวไปคว้าชายคนนั้นที่เดินข้ามถนนอย่างไร้สติในเสี้ยววินาทีก่อนรถสปอร์ตคันโก้จะพุ่งชน

                คนทั้งสองล้มลงไปกองกับพื้นริมบาตรวิถี โชคยังดีที่กระโดดออกมาได้ทัน ไม่งั้นมีหวัง ดับชีวิตส่งท้ายปีเป็นแน่แท้

                “เป็นอะไรไหม” ธันวาเอ่ยถามเมื่อตั้งสติได้ แต่คนเกือบโดนชนนั้นกลับดูเลื่อนลอย ชายหนุ่มเงยหน้ามองคนถามอย่างช้าๆ ก่อนจะส่ายหน้า พร้อมกับน้ำตาที่ไหลอาบแก้ม

                “อ้าว ไม่เป็นไรแล้วร้องไห้ทำไมคุณ” พูดพลางส่องหาจุดที่น่าจะทำให้บาดเจ็บด้วยสัญชาตญาณของคนเป็นหมอ แต่ก็ไม่พบอาการผิดปกติ

                “ผม...ผมอยากตาย โฮๆๆ” กลายเป็นว่า เขาได้เสี่ยงชีวิตคนที่ไม่อยากอยู่ไปซะแล้ว

 

. . . o O [ N E W  Y E A R S  T O  V A L E N T I N E ] O o . . .

 

                “แฟนผมมีกิ๊ก แถมยังมีหน้ามาอัดคลิปความสัมพันธ์อันร้อนแรงของเธอกับมันให้ผมดูอีก เลว! เลวที่สุด!!” คนที่คิดจะตายบอกเล่าให้เจ้าของบ้านฟังเป็นฉากๆ ซึ่งก็ไม่ต่างจากเจ้าของบ้านที่พอเหล้าเข้าปากก็เริ่มเล่าประสบการณ์แย่ๆของตนเช่นกัน

                “ใช่! เลวที่สุด มีอย่างที่ไหน คบกันไปเรื่อยๆ มีไว้หลายๆคน สัมพันธ์ได้แต่ห้ามผูกมัด เอาสิบปีของกูคืนมา ฮือๆ ที่คบกันมามันนี่มันไร้ความหมายสินะ โฮๆ”

                ราวกับรู้จักกันมาเป็นแรมปี คนทั้งสองหัวอกเดียวกัน กอดคอร้องไห้บ้าง สาปแช่งอดีตคนรักด้วยความคับแค้นใจบ้าง และเริ่มหัวเราะบ้าง ตามสติที่ลดลงเรื่อยๆ ด้วยปริมาณแอลกอฮอล์ที่สะสม

                “เน่ธัน...ผมขอถามอะไรคุณหน่อยสิ” แขกผู้มาเยือนเอ่ยถามก่อนจะขยับตัวเข้าใกล้คุณหมอหนุ่ม ดวงหน้าขาวขึ้นริ้วสีแดงเพราะฤทธิ์แอลกอฮอล์ชวนมอง

                “อะไรเหร...อุ๊บ” ยังไม่ทันตอบรับ ริมฝีปากร้อนก็เข้าทาบทับ ธันวาชะงักไปนิดเมื่อถูกจู่โจมแบบที่คาดไม่ถึง เรียวลิ้นเล็กพยายามทำหน้าที่ของมัน หากแต่กลับดูเก้ๆกังๆราวกับคนไร้เดียงสา จนกลายเป็นคุณหมอเองที่ทนไม่ไหวพลิกกลับเป็นคนคุมเกม แต่ก่อนอะไรๆ มันจะลุกลาม สติที่มีอยู่น้อยนิดก็ร้องเตือน...

                “...ผ...ผมขอโทษ”  ...ให้เขาหยุดการกระทำอันไม่เหมาะสมนี้

                คนตัวเล็กหัวเราะคิกคักเมื่อเห็นธันวาผละออกไปไกล

                “ไม่เห็นต้องขอโทษเลยธัน...ผมแค่ถามว่าผมจูบเป็นยังไงแค่นั้นเอง แต่ไม่ต้องตอบแล้วนะ รู้แล้วล่ะ ห่วยชะมัด” ทั้งๆที่พูดด้วยรอยยิ้ม แต่น้ำตากลับไหลอาบแก้มอย่างหยุดไม่อยู่

                “ห่วยจน ผู้หญิงต้องไปหาความสุขจากที่อื่น” ร่างกายที่ดูบอบบางนั่นสั่นเทาด้วยอารมณ์แห่งความผิดหวังระคนทุกข์ใจ จนเพื่อนร่วมดื่มต้องรีบเข้าไปปลอบ

                “ทำไมถึงได้ขี้แยแบบนี้ครับ” เขาส่งกระดาษทิชชูให้แต่กลายเป็นว่าคนขี้แยกลับโถมร่างเข้าหา ใช้เสื้อชายหนุ่มแทนทิชชูเสียได้

                “อึก..ฮือๆ ผมมันไม่ได้เรื่องเลย ไม่เห็นเหมือนคุณ อึก.. ธันทำยังไงเหรอ สอนผมได้หรือเปล่า...” ร่างเล็กช้อนตาขึ้นมอง พาเอาคนถูกมองใจสั่น เผลอหวั่นไหวไปชั่ววูบ

                ...นี่เค้าเป็นอะไรไป... 

                เป็นคำถามที่ตอบยาก เพราะความรู้สึกวูบแรกที่เข้ามาในหัวมันบดบังคำตอบไปซะหมด ถ้าเขา...

                “ไม่ได้เหร..อ”...คำถามที่มาพร้อมดวงตาที่เศร้าสร้อยทำให้เขาได้คำตอบ

                “จะมาว่ากันทีหลังไม่ได้นะครับ..” สิ้นคำเขาก็โน้มตัวลงมอบจุมพิตให้กับคนตรงหน้า แผ่วเบาและอ่อนหวาน

                .

                .

                .

                อะไรเกิดขึ้นต่อจากนั้นคงไม่ต้องบรรยายต่อ ใบหน้าของนักเรียนกิตมศักดิ์แดงเรื่อย น่าอาย น่าอายที่สุด เข้าบ้านเขา จูบเขา ขอให้เขา...โว้ย!! บ้าอะไรวะเนี่ย!!

                “อ้าวคุณ จะทึ้งหมอนผมทำไมกัน” ธันวาพูดด้วยรอยยิ้ม จริงๆตัวเขาเองก็ยังคิดไม่ออกว่าจะพูดอะไรดี หรือทำอะไรดีเหมือนกัน

                คนตัวเล็กก้มลงมองการกระทำตัวเองก่อนจะหยุดมือลงใบหน้าที่แดงอยู่แล้วก็ยิ่งแดงหนักเข้าไปอีก

                “ข..ขอโทษ” คุณหมอไม่แน่ใจว่าอีกฝ่ายขอโทษเรื่องที่ทึ้งหมอนเขา เรื่องที่ทำให้เขาต้องลำบาก หรือเรื่องที่ยั้วเขากันแน่แต่สำหรับเขามันก็ไม่ใช่เรื่องผิดอะไรขนาดนั้น

                “ไม่เห็นต้องขอโทษเลย ใส่เสื้อผ้าเถอะ เราคงมีเรื่องต้องคุยกัน”

                .

                .

                .

                ‘เรามีเรื่องต้องคุยกัน’ เขาว่าเขาพูดชัด แต่ทันทีที่ธันวาโผล่ออกจากห้องน้ำ ก็พบกับความว่างเปล่าของห้องนอน หนุ่มน้อยปริศนาหายลับไปกับสายลมเสียอย่างนั้น แต่ก็อย่างว่า ‘เด็ก’ กะจากสายตา เห็นท่าจะเด็กกว่าเขาเกือบสิบปี จะว่าไปก็รู้สึกผิดชะมัด เขาต่างหากที่ควรขอโทษ

 

. . . o O [ N E W  Y E A R S  T O  V A L E N T I N E ] O o . . .

 

TaLk

สำหรับpart แรกก็คงเป็นประมาณนี้ล่ะมั้งคะ อยากให้ออกมาประมาณเด็กน้อยใสซื่อ (?) กับคุณหมอผู้เยือกเย็น ฮา เหมือนจะไม่เป็นไปตามนั้นเลยเนอะ แล้วจะออกมาเป็นยังไงต่อ สองคนจะได้เจอกันใหม่ หรือ แค่ผ่านมาแล้วผ่านไป ก็ไปต่อกันวันวาเลนไทน์ละกันนะคะ ฮา พบกันอีกทีก็ตอนนั้นแหละคะ

ปล.ตอนนี้คือเที่ยงคืน ง่วงมากๆๆๆ ไปนอนแล้วนะคะ

 

edit @ 24 Jan 2013 00:34:48 by yiring

Tags: